50 Jaar Onafhankelijkheid Suriname

Een Ode aan Mama Sranan

Vandaag wil ik 🪷Mama Sranan🪷 feliciteren met haar vijftigjarige onafhankelijk
heid. Ik wil haar kinderen feliciteren, afkomstig van slaafgemaakten en contractarbeiders uit verschillende werelddelen zoals Afrika, India, China en Indonesië die per boot naar dit land zijn gebracht en haar kinderen uit Europa.

Dit is het land van de Amazone, de Inheemsen, de Marrons, het land van water en natuur, de jaguar, tapir, kaaiman, slang, baboen en talloze kleurrijke vogelsoorten.

Mama Sranan heeft een lange weg afgelegd; van ontberingen en ketenen, van onvrijheid naar vrijheid. Dankzij haar kracht hebben haar kinderen geleerd niet te assimileren. Elk kind onder haar hoede heeft zijn of haar identiteit mogen behouden.

Vragen zoals “waarom draag jij een hoofddoek, een pangi, een keppeltje, een hoofdtooi, een sari, een sarong of een kotto” worden niet gesteld. In een straat heeft zij een kerk, een moskee en een tempel gebouwd, alsof ze wil zeggen: jullie mogen verschillende geloven aanhangen, maar blijf verbinden.

Ja, ze heeft haar kinderen geleerd dat elke bevolkingsgroep hun eigen identiteit mag behouden in taal, eten, muziek, dans, kleding en gebruiken. Tegelijkertijd viert men elkaars feesten, eet elkaars eten, danst op elkaars muziek en spreekt een gemeenschappelijke taal.

Van kleinsaf leer je dat, hoewel we uit vele werelddelen komen en anders zijn, we onder de vlag met de gele ster, het symbool voor de verbondenheid van alle groepen in het land, allemaal kinderen van Mama Sranan zijn.

Ze heeft ons geleerd dat het er niet om gaat hoe je eruitziet, maar wie je als mens van binnen voelt te zijn. Wat een krachtige boodschap van Mama Sranan.

Vandaag, op haar vijftigste Onafhankelijk
heidsdag, wens ik 🪷Mama Sranan🪷 en haar kinderen veel voorspoed in de jaren die komen.

Wan switi srefidensi 🎉🙏🏽

Magdalena Charlot
Comité 30juli1juni-Lelystad

error: